Skip to main content

Op klimaat expeditie naar de Zwitserse Alpen. Leiderschap in de natuur.

By 30 september 2021oktober 8th, 2021Retreats

Er landt een vlinder op mijn bovenbeen. Die zich uitgebreid begint te wassen met z’n petieterige voelsprieten. Ik mag even inzoomen op dit geheel, ik neem de tijd. Wat is de wereld dan klein. Dit insect in zijn wereld en ik die dat mag aanschouwen in volledige harmonie. Hij was zichzelf, eerst de ene voelspriet, dan de ander, heel kalm, in rust. Prachtig.

Delen is helen

‘Ik val ook op mannen, sinds 3 maanden kom ik er voor uit en het voelt echt als een opluchting’ zegt een van de deelnemers bij het knetterende vuur. We zitten buiten te midden van duizenden sterren, melkwegen en de volle maan piekt net over de bergtop. Het is een sharing, waarin we zowel ‘s ochtends als ‘s avonds onze gevoelens en praktische zaken delen. Waar ben je nu? In plaats van hoe gaat het met je. Als ik de ‘talking stick’ oppak besluit ik ook iets te delen wat van mijn hart mag: ‘Ik vind het moederschap soms zwaar en ingewikkeld. Wat als ik geen kinderen had gehad. Hoe had mijn leven er dan uitgezien?’ Na het delen leg ik de stick weer in het midden. Ik voel een sterke emotie opkomen: verdriet, maar ook opluchting. Fijn om dit te kunnen delen in deze veilige setting. De meeste van ons kennen elkaar pas een paar dagen. Het maakt niet uit. Waarom kunnen we onze grootste, diepste geheimen zo moeilijk delen? Is het omdat we bang zijn voor veroordeling? Dat we buiten de groep vallen? We hebben ze allemaal: geheimen, waarschijnlijk veel die ook nog op elkaar lijken. Door mijn hoofd gonst daarna: stel dat hier iemand in de kring zit die heel moeilijk kinderen heeft kunnen krijgen? Er zijn zoveel stellen die moeilijk kinderen kunnen krijgen of helemaal niet. Juist door te delen kan je herkenning krijgen en begrip. Door te delen, helen. Dit zei Louise Hay al in de jaren 80. En het is echt waar merk ik ook hier weer op in dit prachtige gebied in de Alpen van Zwitserland. We zijn allemaal maar gewoon mensen. Haal de labels en etiquette eraf en we zijn allemaal mensen met dromen, angsten, verdriet en verlangens…

Wat is een klimaat expeditie? Nature Lab neemt mensen en bedrijven op meerdaagse leiderschapsprogramma’s mee naar kwetsbare natuur in binnen- en buitenland. Het laat de gevolgen van klimaatverandering van dichtbij zien en helpt zo ‘leiders’ en teams extra stappen voor een gezondere aarde te zetten.


Klimaat leiderschap

Het is ochtend, ik word wakker van het geroezemoes van de gids Claude die ontbijt klaarmaakt. Als ik door het raam van de berghut kijk zie ik de ochtendzon de bergtop aan de overkant van het dal verwarmen.
Deze klimaat expeditie gaat over loslaten, ruimte creëren, over leiderschap. Want hoe ben jij als je eigen innerlijke leider. Welke keuzes maak je? Durf je jezelf te zijn? Of ben je een pleaser? Spring je als eerste op als er gevraagd wordt wie er wil afwassen of sluit je je eerder af door als laatste te praten tijdens sharings en algemene dingen te delen zodat je niet te kwetsbaar bent.

Fysiek is deze trail pittig. We wandelen met alle gear (inclusief tenten, kookgerei en proviand). Kamperen doen we vlakbij de Turtmann gletsjer aan een prachtig meer gevuld met ijswater. IJskoud, zo ervaren Rogier en ik het ook als we s‘ ochtends besluiten een Wim Hof’je te doen. Volgens de gids Claude is het water 5 of 6 graden. Ik hoor de geluiden van de kwetterende vogels die zich door het dal verplaatsen. Oorverdovende herrie van het ijswater dat in riviertjes naar beneden klettert. Het geluid van het gestilp van de krekels die me doen denken aan tientallen tuinsproeiers, ieder keer opnieuw. Het zachte gefluister van de wind door het droge helmgras.
 
De groep is blij, ontspannen, gelukkig en rustig. Het valt me op dat een van de deelnemers Franc echt opbloeit deze dagen zo in de natuur. Een brabo uit Tilburg die naar mijn idee vaak in de kroeg te vinden. Hij pakt grote stukken hout en gooit die, naar groot amusement van de rest van de groep, op het vuur. Hij glundert, de zon heeft zijn gezicht zachter gemaakt.
 

De toekomst van de gletsjer

Ik ben mee op deze reis als documentairemaakster en documenteer deze expeditie. Wat een voorrecht om deze groep van zo dichtbij in deze setting te mogen meemaken en te zien transformeren. De gletsjer (en vooral de toekomst van de gletsjer) maakt veel indruk op iedereen. Tussen de 50 en 80 jaar zal deze gletsjer er niet meer zijn (bron: klimaat wetenschapper Harry Zekollari). Claude, onze gids, vertelt dat hij zich nog zo goed herinnerde dat 10 jaar geleden er veel meer vogels waren. En wandelen vanaf deze plek naar de gletsjer duurde geen uur, je was er meteen. Claude laat foto’s zien. Ook Onno is onder de indruk. ‘Juist voor de mensen die om de gletsjer leven, is dit een zoetwater reservoir. De gletsjer groeit in de winter en zomers geeft het juist water af (wanneer de mensen, dieren en planten het het hardst nodig hebben). Als deze gletsjer verdwijnt, verdwijnt al het leven in de vallei. En dan zal hier niemand meer kunnen leven.’

Op dag 2 blesseer ik mijn knie en daardoor kan ik niet meer verder lopen. Onno neemt het filmen van me over, hij is bekend met fotograferen, weet ik uit onze eerdere gesprekken. Hij mag het hoogtepunt van de reis, de gletsjer van dichtbij vastleggen. Hij is vereerd maar vindt het ook spannend, dat zie ik aan zijn gezicht. Ik zeg: ‘anders heb ik helemaal niks, dus alles wat jij draait is extra’. Dat doet hem goed. Ik vertrouw erop dat het goedkomt.

Marianne maakt vuur. In de avond kan het behoorlijk afkoelen.

Harmonie in de natuur en de groep

s’ Avonds  aan het kampvuur deelt Rogier dat hij zich zo ‘bliss’ voelt. Het knetterende haardvuur dat zoveel warmte geeft en een samenhorig gevoel. Alles klopt en is in balans: de natuur, de groep, de energieën, de dingen die we zien en meemaken. Het volledig losgekoppeld zijn van alles en echt in het nu leven. ‘Ik denk niet aan zaterdag of volgende week, ik ben gewoon volledig hier’ benoemt Franc. Ik merk dat ook op, maar zit ook nog veel in mijn hoofd. Strenge afkeurende gedachtes nemen het soms over: waarom loop ik zo langzaam en altijd achteraan. Doe ik te weinig in de groep? Ben ik te aanwezig met al mijn opmerkingen? Waarom wil ik altijd zoveel tegelijk? Ben ik een leuk mens? Ik neem mezelf daarom ook voor om liever te praten en aan de slag te gaan met mijn negatieve overtuigingen. Door ze om te buigen naar positieve. Zachter, minder oordelend. En ook om me meer uit te spreken. De andere deelnemers hebben ook hun learnings. Ze gaan terug als leiders met een missie: het klimaat nog meer betrekken in hun leiderschap. Marianne drukt me nog op het hart op de ochtend van vertrek: ‘als de kinderen jong zijn is het ook heftig, geloof me, het wordt anders als ze ouder worden, ik spreek uit ervaring. Ze stelt me gerust en ik voel me minder alleen. Delen = helen.

10-12 december organiseren we met de campercoach een winter retreat: Mongolische yurt, kachel, goed voedsel, ademsessie en veel natuur en stilte. Stuur Sabine een bericht en ontvang de brochure. Er zijn nog 5 plekken beschikbaar. sabine@ditztv.com