Skip to main content

Het waait erg hard op Texel, vannacht windkracht 8. Dit zijn geen normale weersomstandigheden voor eind mei. Er zijn al twee deelnemers naar huis gegaan, ze zagen namelijk in dat ze goed voor zichzelf wilden zorgen en dus niet wilde blijven omdat ze nou eenmaal zich hadden ingeschreven voor dit weekend. Ze kozen voor zichzelf. Spot on, want we zijn uiteindelijk allemaal vrij, al voelt dat vaak niet zo, en dat is nou precies waar dit weekend over gaat.

Delen is helen
We zitten met z’n allen in een cirkel in de schapenboet en iedereen deelt zijn verhaal na 24 uur op het eiland. Wat gebeurt er met je als je even niet bezig bent met je dagelijkse leven, je kinderen, het huishouden, je ‘to do list’, je baan. Als je telefoon gewoon uitstaat en het enige wat telt nu is. Zelf voel ik ook die onrust, de weerstand naar de wind, de temperatuur, het spijt gevoel van ‘het had ook nu 25 graden kunnen zijn’. De wind raast door het strooien dak. Het geluid is oorverdovend, en het is echt koud. De vrouwen in de cirkel zijn hoogopgeleid, hebben bijna allemaal een druk gezinsleven en een verantwoordelijke baan. Ze voelen dat ze iets anders willen in hun leven, maar weten niet precies wat. Ik luister aandachtig naar de verhalen en ik word ook geraakt, het komt dichtbij, het klopt namelijk vaak met mijn eigen verhaal. Alsof ik naar dertien real live documentaires aan het kijken ben. De een nog openhartiger dan de ander. We luisteren, er wordt gehuild, sommige huilen mee (ik ook), en we zijn stil. We dragen elkaars verdriet door stil te zijn en te luisteren.

De Zweethut ceremonie
Er wordt ook hard gelachen. De dag ervoor hebben we met 14 naakte vrouwen in een zweethut gezeten. Echt beyond veel comfort zones zeg maar. Met trommels en gezang, next level spiritualiteit voor veel van deze vrouwen. Het bijzondere is dat ze allemaal aangeven dat het wel goed voelde. Vaak is je ratio en je ego alles aan het wegpraten, dit is toch raar? Maar het voelt niet raar, het is zelfs fijn om je zo in het pikkedonker helemaal over te geven aan de hitte, aan je jezelf, aan de andere vrouwen die om de beurt emotioneel worden, het zingen met elkaar.

Artikel in magazine Happinez
Er worden zulke stappen gemaakt zit weekend, stappen richting het stille midden zoals Katja, expeditieleidster, vuurvrouw en coach het zo mooi verwoord. Afgelopen januari stond er zelfs een 12 pagina’s tellend verhaal in de Happinez. Lees het HIER terug.

‘ik ken eigenlijk helemaal jullie namen niet maar toch voel ik me zo goed bij jullie’

Van stadse juf naar natuurvrouw
Dit transformatieproces is zo voelbaal gedurende het weekend. Op vrijdag komen de stadse juffies gehaast en verwonderd binnen. Sommige slapen voor het eerst in een tent, anderen zijn al iets meer buitenmens. Na een welkomstronde wordt de groep meteen geconfronteerd met de eerste grote activiteit: de zweethut! Geleidt door Lieke, ze volgde de opleiding Ergotherapie, doorliep de School voor Sjamanisme en deed aanvullende trainingen en geeft al 20 jaar zweethut ceremonies aan mensen van allerlei niveau’s.

Het is een ceremonie die plaatsvindt in een donkere hut, waar gloei hete stenen in het midden worden gelegd die ervoor zorgen dat de temperatuur oploopt naar zo’n 90 graden. De stenen kunnen 800 soms 900 graden worden. Zo’n vier uur brengen we erdoor (met pauzes) en er worden verschillende thema’s aangehaald (hartopeners, visualisaties etc). Het is letterlijk de vuurdoop van dit weekend.

Alleen in de natuur: ingeving en realisatie
Na een veel te korte nacht is het zaterdag tijd voor de solo quest. Acht uur in je eentje op een paar vierkante meter doorbrengen in de natuur zonder eten of drinken. Bij terugkomst wordt er openhartig gedeeld en komen de vrouwen met ontwapende, pure verhalen die me raken. De groep is duidelijk aangekomen bij het stuk ingeving en realisatie. De zondag is er om bij te komen, om helemaal te zakken in ons lichaam. De groep is rustig. Er wordt spontaan in stilte (en zonder ongemak) gegeten en het is fijn, de sfeer onderling. Een van de vrouwen merkt op: ‘ik ken eigenlijk helemaal jullie namen niet maar toch voel ik me zo goed bij jullie’. De wind is gaan liggen er is zelfs zon voor in de plaats gekomen. Deze reis had niet beter kunnen eindigen! Na een fixe wandeling door de duinen en het bos, een duik in de ijskoude zee (10,7 graden) is het tijd voor een voedzame lunch en de laatste deelronde. Wat laten de vrouwen achter en wat nemen ze mee naar huis? De uitkomst is dat de vrouwen voornamelijk meenemen: zachtheid, minder moeten, wat liever zijn voor zichzelf en meer in het nu leven, minder controle willen pakken. Er heeft dus op veel vlakken een prachtige transformatie plaatsgevonden en ik weet zeker dat deze vrouwen totaal anders terugkeren naar huis en hopelijk wat meenemen in hun dagelijks leven. Aho.

Mail naar sabine@ditztv.com